هنرِ جان...

و هنر هیچگاه قلب مرا به سخره نگرفت.

هیچگاه تنهایم نگذاشت. در سکوت و عقل کنار من بود،

و هر زمان، هر زمان-دیر یا زود- حضور من را پذیرا شد.

برایم با عشق چای ریخت و نگذاشت هیچ سرمایی در من نفوذ کند.

چه معشوقی از آن بهتر میتوان یافت؟ در نهایت مهر، بی توقع و زیبا...

باشد که لایق باشم....